Η αστρική προβολή είναι ένα θέμα που συζητείται ιδιαίτερα στους κύκλους εκείνων που ασχολούνται με τις αποκαλούμενες εξωσωματικές και μυστικιστικές εμπειρίες. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιαίτερης ενασχόλησης που πυροδοτήθηκε τα τελευταία 50 χρόνια στα πλαίσια μιας ευρύτερης αλλαγής της ανθρώπινης συνείδησης, είναι η δημιουργία μιας φιλολογίας που στηρίζεται εν μέρει στις εσωτερικές παραδόσεις και εν μέρει στις αφηγήσεις των ανθρώπων που είχαν μια τέτοια εμπειρία και βρήκαν την ευκαιρία να τη μεταβιβάσουν σε ένα ευρύτερο κοινό.

Όπως είναι φυσικό, λοιπόν, στην πλειονότητα των περιπτώσεων έχουμε να κάνουμε με υποκειμενικές καταστάσεις, οι οποίες μπορούν μεν να γίνουν αντικείμενο έρευνας για οποιαδήποτε κοινά σημεία αναφοράς παρουσιάζουν με ανάλογες περιπτώσεις, αλλά δύσκολα μπορούν να μας δώσουν να καταλάβουμε την ουσία του φαινομένου και να ερμηνεύσουν το γιατί γίνεται κάτι τέτοιο, αν γίνεται.

 

Ο Κόσμος ή οι Κόσμοι μας;

Ας προσπαθήσουμε να δούμε με πιο σφαιρική ματιά τον κόσμο που μας περιβάλλει, αλλά και τους κόσμους που κρύβουμε μέσα μας. Αναμφίβολα, θα ξεκινήσουμε από αυτό καθαυτό το γεγονός πως ο κόσμος γύρω μας δεν είναι ό,τι χονδροειδώς αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας. Πρόκειται για ένα φιλοσοφικό πρόβλημα που έθεσε ο άνθρωπος από την αυγή της ύπαρξής του πάνω στον πλανήτη και συνεχίζει να θέτει γόνιμα σε κάθε περίπτωση, ακόμη και μέσα από την επιστημονική έρευνα. Αλλά τι είναι αυτό που δεν μπορούν να δουν οι αισθήσεις μας; Σαφώς οι αισθήσεις δεν μπορούν να δουν, να ψηλαφίσουν και να γευτούν τα συναισθήματα και τις σκέψεις. Ως γενικές ιδέες τα συναισθήματα και οι σκέψεις είναι αντικειμενικά στη φύση τους. Υπάρχουν και κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει. Είναι μάλιστα τόσο αντικειμενικά, που μπορούν να παράγουν με τις διαφορετικές διεργασίες τους «μετρήσιμα μεγέθη» πολιτισμού.

Τούτο σημαίνει ότι κατέχουν συγκεκριμένο χώρο στη ζωή μας, όπως συγκεκριμένο κατέχει και το υλικό σώμα μας. Μπορεί, επίσης, να σημαίνει ότι κατέχουν το δικό τους επίπεδο ύπαρξης, μη αντιληπτό από τις αισθήσεις, αλλά αντικειμενικά υπαρκτό. Αυτά τα επίπεδα η επιστήμη της φιλοσοφίας καταρχήν και της ψυχολογίας αργότερα τα ονόμασε συγκινησιακά επίπεδα λειτουργίας και νοητικά πεδία έκφρασης.

Το γεγονός και μόνον ότι δεν είναι ορατά, οδήγησε τους εραστές του εμπειρικά «αντικειμενικού» ήδη από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης στην άποψη πως δεν είναι πραγματικά. Ωστόσο, οι πλέον σύγχρονες τάσεις στη φυσική και τη βιολογία δημιουργούν μια διαφορετική εικόνα για το σύμπαν μας. Το περιγράφουν με έννοιες όπως οι «ενδογενείς» και οι «εξωγενείς» τάξεις, ως ολογραφικό μοντέλο, ως πολυδιάστατο. Ακούγονται έννοιες όπως αυτή των «μορφογενετικών» πεδίων της ύπαρξης και εν πάση περιπτώσει διακρίνεται μια διαρκής ανάγκη των επιστημόνων να περάσουν σε διαφορετικά μοντέλα ερμηνείας και κατανόησης του αντικειμενικού σύμπαντος.

Πού χωράει εδώ το αστρικό πεδίο, ο κατεξοχήν τόπος της αστρικής προβολής; Το αισθήσεις είναι μία από τις ενδογενείς τάσεις του σύμπαντος, μία από τις διαστάσεις του, ήδη εκμεταλλεύσιμη στην ονειρική διαδικασία της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα κοιμάται και ονειρεύεται. Παρόλο που η ύπαρξη και η ερμηνεία του ονείρου αντιμετωπίζονται με αρκετή δόση υποκειμενισμού, εντούτοις είναι υπαρκτές καταστάσεις συνείδησης, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν αντικειμενικά. Το θέμα είναι πως ο ύπνος είναι μια βιολογική ανάγκη, η οποία αν δεν ικανοποιηθεί, εκτός από τα βιολογικά προβλήματα που είναι δυνατόν να προκαλέσει, μπορεί επίσης να σπάσει τα συνειδησιακά φράγματα ανάμεσα στον υλικό και τον αστρικό κόσμο και να επιτρέψει τη βίαιη εισαγωγή εικόνων από το ένα πεδίο στο άλλο. Αυτό φάνηκε καθαρά σε ένα πείραμα που έγινε με άτομα που στερήθηκαν για μακρό χρονικό διάστημα τον ύπνο τους. Μετά από 72 ώρες αϋπνίας ο αστρικός κόσμος άρχισε να εισβάλλει στην πραγματικότητα του υλικού πεδίου με εικόνες διόλου αντικειμενικές.

Από την άλλη βρισκόμαστε σε μια εποχή που το αντικειμενικό αμφισβητείται έντονα και η ανθρωπότητα προσπαθεί να κατανοήσει τη θέση της ως παρατηρητής σε σχέση με το παρατηρούμενο. Το παρατηρούμενο στην περίπτωση του ύπνου –που δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί σωστά ως πύλη που οδηγεί σε διαφορετική διάσταση ύπαρξης– είναι το αστρικό πεδίο. Αλλά δεν είναι μόνον του ύπνου. Σημαντικές είναι, επίσης, οι μαρτυρίες γύρω από τη μεταθανάτια εμπειρία από ανθρώπους που πέρασαν στην αντίπερα όχθη και επέστρεψαν. Γιατί, η αντίπερα όχθη είναι καταρχήν το αστρικό πεδίο της ύπαρξης. Αν προσπαθούσαμε να ορίσουμε τι είναι το αστρικό, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένας κόσμος με υλική δομή στη βάση του, αλλά με χαλαρές μορφολογικές δομές. Εδώ η ύλη είναι εύπλαστη και μπορεί να παράγει χιλιάδες μορφές σε αλληλουχία. Είναι η βάση για τη δημιουργία των μορφών, ένα από τα μορφογενετικά πεδία τα οποία επικαλείται ο διάσημος βιολόγος Ρούπερτ Σελντρέικ (Rupert Sheldrake) στη θεωρία του για τη γένεση των μορφών στο υλικό πεδίο.

Τα μόρια της ύλης σε αυτό το επίπεδο είναι δυνατόν να συγκεντρωθούν και να κατευθυνθούν από τον ανθρώπινο εγκέφαλο συνειδητά. Η νοερή εικονοπλασία είναι μια τέτοια διαδικασία είτε γίνεται συνειδητά με πρόθεση ή ασυνείδητα ως ονειροπόληση. Ωστόσο, δεν είναι ένα πρωτογενές υλικό που μπορεί να κατευθύνεται έτσι απλά, ένα ζυμάρι που ο μοναδικός του προορισμός είναι να δημιουργεί μορφές. Έχει τη δική του αντικειμενική ύπαρξη και τους δικούς του ενοίκους, υπεύθυνους συχνά για ανεξήγητα φαινόμενα –ανεξήγητα τουλάχιστον για το νου που είναι πεισματικά προσκολλημένος μόνο στην υλική πλευρά της φύσης του. Τούτη την αντικειμενική ύπαρξη, καθώς και τους ενοίκους της γνωρίζει η εσωτερική παράδοση, όπως γνωρίζει και τους οδοδείκτες, τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να κινηθεί η ανθρώπινη συνείδηση στις περιοχές της. Παράλληλα, ένα πλήθος ανθρώπων για τους δικούς του προσωπικούς λόγους –μεταθανάτια εμπειρία, ασυνείδητη αστρική προβολή κ.λπ.– ασχολήθηκε με τούτο το φαινόμενο εξωσωματικής εμπειρίας και έβαλε κάποιους κανόνες στο παιχνίδι. Όρισε και καθόρισε τους ιδιαίτερους τύπους επαφής, καθώς επίσης και ιδιαίτερους τρόπους επαφής με τούτη τη διάσταση της ύπαρξης.

 

Οι Κανόνες του Παιχνιδιού

Σημαντικότερος κανόνας στο παιχνίδι είναι να καθορίσει κανείς τα όρια μέσα στα οποία κινείται. Ως αστρική διάσταση λοιπόν θεωρείται από τους ερευνητές του αστρικού πεδίου η πλησιέστερη διάσταση προς το φυσικό μας κόσμο. Διαπερνά τον κόσμο σαν ένα αιθερικό δίκτυο και αποτυπώνει την ανθρώπινη σκέψη. Τα περιεχόμενά του παράγονται στο μεγαλύτερο μέρος τους από το συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας και συνεπώς περιέχει όλες τις σκέψεις τα όνειρα και τις φαντασιώσεις κάθε ζωντανής ύπαρξης. Ο νόμος που διέπει τούτο το σύνολο, είναι ο νόμος της συμπαθητικής έλξης και το οργανώνει σε διαφορετικά επίπεδα ή δεξαμενές αστρικού υλικού. Αυτές οι δεξαμενές ονομάζονται αστρικά επίπεδα, αστρικοί κόσμοι, αστρικά υποεπίπεδα ή αστρικά βασίλεια.

Με το υλικό του αστρικού κόσμου ο υποσυνείδητος νους δημιουργεί όνειρα. Στρέφοντας την προσοχή του στην αστρική διάταση κατά τη διάρκεια του ύπνου, προκαλεί οποιοδήποτε σενάριο μπορεί να φανταστεί κανείς, αντανακλώντας στην πραγματικότητα τις ασυνείδητες ανάγκες μας. Με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατόν να προτείνει λύσεις και να επιλύει τα προβλήματα της επικοινωνίας του με το συνειδητό νου. Ο συνειδητός νους ζει κατά την Ονειρική Κατάσταση μέσα στα σενάρια που παράγονται, προσπαθώντας από εκεί να αντλήσει τη μαθητεία του. Τούτα τα σενάρια παράγονται από σκεπτομορφές. Τι είναι οι σκεπτομορφές; Είναι απεικονίσεις του νου που ντύνονται με αστρικό υλικό και αποκτούν αντικειμενική υπόσταση για το συγκεκριμένο πεδίο. Όσο περισσότερο επιμένει κανείς με μια σκεπτομορφή, τόσο μονιμότερη γίνεται η παρουσία της στον αστρικό κόσμο. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το φαινόμενο μοιάζει πολύ με την προσπάθεια που κάνει κάποιος για να εξοικειωθεί με ένα σκοτεινό δωμάτιο. Στην αρχή σκοντάφτει πάνω σε κάθε αντικείμενο και έπιπλο του χώρου. Σταδιακά εξοικειώνεται και δημιουργεί μια νοητική εικόνα των αντικειμένων που τον περιβάλλουν. Αυτό τον βοηθά να βρίσκει ευκολότερα το δρόμο του μέσα στο χώρο. Μάλιστα, όσο περισσότερο χρόνο περάσει μέσα στο δωμάτιο, τόσο ισχυρότερη γίνεται η νοητική εικόνα, έως ότου αφομοιώνεται από το συνειδητό νου και γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας. Με τον ίδιο τρόπο παράγονται οι σκεπτομορφές στην αστρική διάσταση και μπορούν να παίξουν το ρόλο του οδοδείκτη –αντικειμενικού ή υποκειμενικού.

Ένα άλλο φαινόμενο το οποίο παρατηρείται είναι εκείνο της αλλαγής της διάστασης της όρασης. Στο φυσικό σώμα η όρασή μας έχει πεδίο δράσης 220 μοιρών περίπου. Δηλαδή μπορούμε να δούμε μόνο μπροστά μας και όχι πίσω, πάνω και κάτω ταυτόχρονα. Στο αστρικό πεδίο, σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορεί να δει κανείς προς όλες τις πλευρές ταυτόχρονα. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι ο εγκέφαλος είναι ικανός, τουλάχιστον στα αρχικά στάδια μιας τέτοιας εμπειρίας, να αφομοιώσει αυτό το είδος σφαιρικής όρασης, γιατί είναι ενάντιο στη μακρόχρονη συνήθειά του να βλέπει μόνο προς τα εμπρός. Ωστόσο, στο αστρικό πεδίο η συνείδηση δε διαθέτει φυσικά όργανα. Είναι ένα μη φυσικό σημείο συνείδησης που αιωρείται στο χώρο του αστρικού πεδίου και δεν επηρεάζεται από τη βαρύτητα και τους άλλους γνωστούς νόμους της φυσικής. Είναι επόμενο, λοιπόν, να παράγεται μια αίσθηση αντικαθρεπτίσματος και να θεωρεί η συνείδηση τον εαυτό της αντεστραμμένο είδωλο της πραγματικότητας. Τούτο δεν απέχει πολύ από τις απόψεις της εσωτερικής παράδοσης, η οποία θεωρεί πραγματικά ότι το αστρικό πεδίο είναι –μορφικά τουλάχιστον– αντιστροφή της εικόνας του υλικού και του νοητικού πεδίου αντίστοιχα. Διατρέχοντας η συνείδηση τα πεδία, χρειάζεται να είναι ενήμερη αυτής της πολικότητας ανάμεσα στα διαφορετικά πεδία ύπαρξης και να κατανοεί την πλάνη που παράγεται από την εκάστοτε αντιστροφή της πραγματικότητας. Ο κόσμος του αστρικού πεδίου είναι γνωστός ως κόσμος της ψευδαίσθησης και πραγματικά ο ταξιδιώτης με αδύναμη θέληση και συγκέντρωση είναι δυνατόν να υποκύψει στη σύγχυση που παράγει η ίδια η φαντασία του.

Αυτά βέβαια για εκείνον που συνειδητά προσπαθεί να ταξιδέψει στο αστρικό πεδίο της ύπαρξης. Στην πραγματικότητα όλοι ταξιδεύουν στο αστρικό πεδίο μέσω του ύπνου. Όμως, για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας λίγες είναι οι μνήμες που απομένουν από αυτά τα ταξίδια μετά την αφύπνιση στην καθημερινότητα και επίσης είναι λίγοι εκείνοι που μπορούν να ελέγχουν τα όνειρα και να τα μετατρέπουν σε συνειδητή αστρική προβολή. Όσοι λοιπόν ελέγχουν συνειδητά τούτη τη διαδικασία, μπορούν να ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις είτε στον ύπνο τους, είτε προβάλλοντας συνειδητά την ύπαρξή τους στο αστρικό πεδίο. Τούτη η διαδικασία της συνειδητής προβολής ονομάζεται αστρική προβολή. Κατά τη διάρκεια της αστρικής προβολής η συνείδηση μπορεί να ταξιδέψει σχεδόν χωρίς περιορισμό, αλλά στον αστρικό κόσμο. Για αυτό δεν βλέπει τα φυσικά αντικείμενα, αλλά τα αστρικά τους αντίστοιχα, όπως και τις υπάρξεις που ζουν στα αστρικά βασίλεια. Σε όλο αυτό το ταξίδι, δεν είναι αποκομμένη από τη φυσική της ύπαρξη. Αρκετοί ερευνητές έχουν παρατηρήσει –και εδώ συμφωνούν με την εσωτερική παράδοση– πως υπάρχει μια αργυρή χορδή, αρκετά ελαστική που κρατά τη σύνδεση με το φυσικό σώμα κατά τη διάρκεια της αστρικής προβολής. Αν σπάσει αυτή η χορδή, τότε επέρχεται ο θάνατος, γεγονός που ωθεί αρκετούς να πιστεύουν πως ο θάνατος δεν είναι τίποτα άλλο από μόνιμη αστρική προβολή.

 

Πρακτική Αστρική Προβολή

Από την άποψη του ύπνου βλέποντάς το, θα μπορούσαμε να πούμε πως η αστρική προβολή είναι ένα αυτόματο ανακλαστικό, βιολογικά και νοητικά. Για να την επιτύχει κανείς συνειδητά χρειάζονται ορισμένες προϋποθέσεις:

1. Χρειάζεται η ικανότητα πλήρους χαλάρωσης του σώματος και την ίδια στιγμή διατήρηση της αφυπνισμένης κατάστασης συνείδησης.

2. Χρειάζεται η ικανότητα μετατόπισης της συνείδησης έξω από το φυσικό σώμα.

3. Απαιτείται αρκετή νοητική και ψυχική ενέργεια, προκειμένου να διατηρήσει κανείς τον έλεγχο της προβολής και να μη γλιστρήσει σε Ονειρική Κατάσταση.

Η χαλάρωση του σώματος δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται εύκολα, ιδιαίτερα στην εποχή μας της τεχνολογικής έντασης. Πολύ περισσότερο είναι δύσκολο να επιτύχει κανείς την αφυπνισμένη συνείδηση σε κατάσταση απόλυτης χαλάρωσης. Ωστόσο, και τα δύο είναι θέμα εξάσκησης, όπως και η ικανότητα μετατόπισης της συνείδησης έξω από το σώμα. Τούτο είναι δυνατόν να επιτευχθεί με τη χρήση του δημιουργικού οραματισμού. Άλλοι οραματίζονται απλώς τον εαυτό τους έξω από το σώμα. Άλλοι βλέπουν ένα ακριβές αντίγραφο τους σώματός τους και εισέρχονται σε αυτό, προκειμένου να πυροδοτήσουν την αστρική προβολή. Άλλοι, πάλι, οραματίζονται ένα δακτύλιο λίγο πάνω από το σώμα τους. Διαπερνώντας τον περνούν στην αστρική διάσταση. Άλλοι πάλι χρησιμοποιούν τεχνικές αυθυποβολής, παρατηρώντας μια κουκίδα ή τη φλόγα ενός κεριού.

Ωστόσο, δεν έχει ακριβώς σημασία η τεχνική, αρκεί να εξασφαλίζεται η αφυπνισμένη κατάσταση συνείδησης σε όλη τη διάρκεια της αστρικής προβολής. Και τούτο γιατί ο αστρικός κόσμος δεν είναι και η καλύτερη περιοχή για να χαθεί κανείς, ιδιαίτερα αν είναι άπειρος στην όλη διαδικασία.

Είναι ένας κόσμος ο οποίος για τον ανεκπαίδευτο νου παρουσιάζει παγίδες. Προσοχή, λοιπόν, γιατί το θαύμα της απελευθέρωσης της συνείδησης είναι ιδιαίτερα πιθανό να μετατραπεί σε παγίδα διαστρέβλωσης και απογείωσης από τα προβλήματα του καθημερινού κόσμου. Αυτού του κόσμου στον οποίο κληθήκαμε να ζήσουμε. Αυτού του κόσμου που ήδη παρουσιάζει αρκετά προβλήματα και τα οποία οφείλουμε να επιλύσουμε. Αν, λοιπόν, βλέπει κανείς τον αστρικό κόσμο ως ευκαιρία απόδρασης από την πραγματικότητα, καλύτερα να μην αγγίξει το θέμα καθόλου. Δεν είναι για παιχνίδι και σίγουρα δεν είναι ευκαιρία για απόδραση.

Βιβλιογραφία

• Croocal, Dr. Robert, «Out of the Body Experiences», Carol Publishing, New York 1992.
• Denning and Phillips, «Αστρική Προβολή», Κονιδάρης, Αθήνα 1991.
• Fox, Oliver, «Αstral Projection: A Record of Out-of-the Body Experiences», University Books, New York, 1926.
• Green, Celia, «Οut of Body Experiences», Ballantine, New York 1973. Μonroe, Robert, «Journey Out of the Body», Doubleday, New York 1971.
• Yram, «Αστρική Προβολή», Ιάμβλιχος, Αθήνα 1986.

Κ.Κ.